Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա
Ոտնլվան
Տերունական Ընթրիքի մասին խոսակցությունից հետո պետք է համառոտ քննարկենք ոտնալվայի թեման: Նոր Կտակարանի այս պատվերի վերաբերյալ շարունակությունը կարդալուց առաջ, պետք է տեսնենք, թե Հին Կտակարանում ինչ էր հանձնարարված քահանաներին: Սրբության Սրբոց մտնելուց առաջ կար մի ավազան, որը պատրաստված էր աստվածային պատվերի համաձայն: Այն դրված էր զոհասեղանի և խորանի մեջտեղում: Մենք պետք է կարդանք Ելից 30:19 համարը. «Ահարոնն ու իր որդիները իրենց ձեռքերն ու ոտքերը թող լվանան դրանով»:Նրանք չէին կարող մտնել խորան կամ մոտենալ զոհասեղանին առանց նախապես ձեռքերն ու ոտքերը լվանալու (հ. 20):Իսկապես, ոտքերը լվանալով՝ մարդը ինքնաբերաբար լվանում է նաև ձեռքերը: Նոր Կտակարանում ճշմարիտ հավատացյալները կոչվում են սուրբ քահանայություն: Մենք պետք է գանք Աստծուն և Նրան մոտենանք ակնածանքով և հարգենք Իր Խոսքը ամեն ինչում:
Հովհ. 13:4–10 համարներում Տերը տվեց հետևյալ օրինակը. «Ընթրիքից
վեր կացավ, հագուստները վայր դրեց ու մի գոգնոց վերցրեց, մեջքին կապեց: Հետո կոնքի մեջ ջուր լցրեց ու սկսեց աշակերտների ոտքերը լվանալ
և այն գոգնոցով սրբել, որ կապված էր մեջքին: Եվ Սիմոն Պետրոսի մոտ
եկավ, նա ասաց նրան. «Տեր, Դու՞ ես իմ ոտքերը լվանում»: Հիսուսը պատասխանեց նրան և ասաց. «Ինչ, որ Ես անում եմ, դու հիմա չես հասկանում, բայց սրանից հետո կհասկանաս»: Պետրոսը նրան ասաց. «Դու իմ ոտքերը հավիտյան չես լվանա»: Հիսուսը նրան պատասխանեց. «Եթե քեզ չլվանամ, ինձ հետ բաժին չես ունենա»: Սիմոն Պետրոսը Նրան ասաց.
«Տեր, ոչ միայն իմ ոտքերը, այլև իմ գլուխն ու ձեռքերն էլ»: Հիսուսը նրան ասաց. «Լվացվածին բան պետք չէ, բացի ոտքերը լվանալուց...»:
Եթե այս համարներին նայում ենք՝պարզապես արձանագրելով կատարվածը, նույնիսկ չենք զգում,որ Աստված մեզ հետ է խոսում: Այն ժամանակ Տերն այդ խոսքերն ասաց այնտեղ ներկա եղողներին, այսօր էլ այդ նույն Խոսքը նույն ձևով ասում է նրանց, ովքեր ուզում են լինել Իր ներկայության մեջ: Այժմ մի պահ պետք է տեսնենք, թե ինչի միջով անցավ Պետրոսը: Նա հարցրեց. «Տեր, Դու՞ ես իմ ոտքերը լվանում»: Տերը պատասխանեց. «Ինչ, որ Ես անում եմ, դու հիմա չես հասկանում, բայց սրանից հետո կհասկանաս»:Պետրոսը հաստատեց իր որոշումը և որոշեց պարզ ասել, թե ինչ նկատի ուներ. «Դու իմ ոտքերը հավիտյան չես լվանա»: Նա չէր ուզում, որ Տերը խոնարհվի Իր առջև և անի այն, ինչ պետք է աներ ծառաներից ամենափոքրը, եթե մեկը մտներ տունը: Բայց Տերը և Վարդապետը Իր աշակերտներին տվեց շատ գործնական մի ուսուցում. «Եվ ձեր միջի մեծը ձեր սպասավորը լինի»: Փառաց Տերը ծառայեց խոնարհությամբ՝ կատարելապես հանձնվելով ծառայությանը:Նա հանեց Իր հագուստները և փոխարենը գոգնոց վերցրեց, խոնարհվեց և դարձավ տան ամենափոքր ծառայի պես: Դա մի օրինակ էր Իր աշակերտների համար, որ ամեն ոք մյուսին պետք է Իրենից բարձր դասի: Այստեղ Նա գործնական դասով ցույց տվեց, թե ինչպես պետք է այդ անել: Երբ Տերը ասաց Պետրոսին. «Եթե քեզ չլվանամ, Ինձ հետ բաժին չես ունենա», նա ցնցվեց և կարողացավ միայն մեծ
փափագով ասել այս խոսքերը. «Տեր, ոչ միայն իմ ոտքերը, այլև իմ գլուխն
ու ձեռքերն էլ»: Ինչպե՞ս ենք հասկանում, որ Իր հետ բաժին չենք ունենա,
եթե այդ կարգադրությունն ու պատվիրանը չկատարենք: Մի՞թե որևէ մեկը բաժին է ունենում Քրիստոսի՝ Տիրոջ հետ ոտնալվայի շնորհիվ: Կարևորն այստեղ Տիրոջ ասածին հնազանդվելն է: Մենք պետք է հնազանդվենք Իրեն և միմյանց: Եթե նույնիսկ Իր ասած որևէ բան այնքան էլ կարևոր չի թվում, բայց եթե Նա ասել է, լինի դա խնդրանք թե հրաման պետք է կատարենք պարզ, մանկական հավատքով, առանց հարցնելու, թե ինչու է Նա պահանջում այդ: Մենք չենք կարող հարցնել. «Ինչու՞ պետք է այդ անենք»: Եթե մենք չենք հնազանդվում Նրա Խոսքին, կորցնում ենք Նրա հետ հաղորդակցությունը, որովհետև Նա է տվել պատվերը: Շղթան ուժեղ է այնքան, որքան նրա ամենաթույլ օղակը: Մեզանից պահանջվում է ամեն բան կատարել Իր Խոսքի և պատվերների համաձայն, և մենք պետք է դա անենք հոժարությամբ և լրջորեն՝ հաճելի լինելու համար Նրան: Հովհ. 13:12–17 համարներում կարդում ենք. «Եվ երբ նրանց ոտքերը լվաց, Իր հագուստները հագավ ու դարձյալ սեղան նստեց, և նրանց ասաց. «Գիտե՞ք Ես ձեզ ի՞նչ արեցի: Դուք Ինձ «Վարդապետ» և «Տեր» եք կոչում և ճիշտ եք ասում, որովհետև այդ եմ: Արդ, եթե Ես՝ Տերս ու Վարդապետս ձեր ոտքերը լվացի, դուք էլ պետք է իրար ոտքերը լվանաք: Որովհետև Ես ձեզ օրինակ տվեցի, որ ինչպես Ես ձեզ արեցի, այնպես էլ դուք անեք: Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. «Ծառան իր Տիրոջից մեծ չէ, ոչ էլ ուղարկվածն է իր ուղարկողից մեծ»: Եթե սա գիտեք, երանելի եք, թե որ այս անեք»:
Վարդապետի խոսքերը շատ պարզ են: Նա, որ այդ խոսքերը ընդունում
է այնպես, ինչպես կան, չի կարող սխալ հասկանալ:«Արդ, եթե Ես՝ Տերս ու
Վարդապետս ձեր ոտքերը լվացի, դուք էլ պետք է իրար ոտքերը լվանաք»: Կարիք չկա բացատրություն և հատուկ մեկնաբանություն տալ: Երբ մեր Տերն ասաց, որ պետք է միմյանց ոտքերը լվանանք, Նա այդ ասում էր բառացիորեն. «...դուք էլ պետք է իրար ոտքերը լվանաք»: Դա ոչ մի կապ չունի արևելյան սովորույթի հետ: Նա չէր խոսում ընդհանրապես ընդունված սովորության մասին: Նա գիտեր այդ սովորույթի մասին, բայց հստակ ասաց. «Որովհետև Ես ձեզ օրինակ տվեցի, որ ինչպես Ես ձեզ արեցի, այնպես էլ դուք անեք»: Դա մի հստակ պատվեր է, որ ոչ մի կերպ չի կարելի կասկածի տակ դնել: Նա շեշտեց պատվիրանը այս խոսքերով. «Ճշմարիտ,
ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. ծառան իր Տիրոջից մեծ չէ, ոչ էլ ուղարկվածն է իր ուղարկողից մեծ»: Ամեն անգամ, երբ Տերն ասում է. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ», պետք է հատուկ ուշադրություն դարձնենք, որովհետև Նա ընդգծում
է ինչ–որ կարևոր բան: Այստեղ՝ 13–րդ գլխում Նա այդ բառերն ասաց բազմաթիվ անգամ: Ոտնալվայի մասին շատ բան չկա ասելու: Նոր Կտակարանի առաջին եկեղեցում ոտնալվան հասկացել էին և կատարել առանց այդ մասին հաճախակի հիշատակելու:Պողոսը մի անգամ խոսել է այն պայմանների մասին, որոնք պետք է բավարարեն այն այրիները, ովքեր պետք
է վերցվեին տեղական եկեղեցու խնամքի տակ: Այդ պայմանը դրվել էր նրա կողմից, ինչպես գրված է ԱՏիմ. 5:10 համարում. «Բարի գործերով վկայված, եթե երեխաներ է մեծացրել, հյուրեր ընդունել, սրբերի ոտքեր լվացել, նեղության մեջ գտնվողներին ձեռք մեկնել, ամեն բարի գործերի հետևել»: Աստվածաշնչի համաձայն ցույց տվեցինք, որ ոտնալվան առաջինը կատարեց մեր Տերը և անձամբ գործնական օրինակ տվեց: Ուստի, նա, ով իսկապես անկեղծ է, չի կարող այդ բաները վիճարկել: Պետք է կատարել այդ պատվիրանը և հնազանդվել: Եթե ինչ–որ մեկը բացատրում է որևէ համար
և լսողներին մղում չհնազանդվել Աստծո տված պատվիրանին, ի՞նչն է նրա շարժառիթը: Յուրաքանչյուր հավատացյալի համար Աստծո Խոսքը պետք
է սուրբ լինի, և մենք պետք է պատրաստ լինենք հնազանդվելու և կատարելու ամենափոքր պատվիրանը: Այսպիսի դեպքերում Տերն ասում է. «Եթե սա գիտեք, երանելի եք, թե որ այս անեք»: Սկզբից մինչև վերջ երանությունը հանգչում է նրանց վրա, ովքեր կատարում են Աստծո Խոսքը, ոչ թե միայն լսում են և չեն հնազանդվում: Թող Տերը մեզ դարձնի այնպիսի մարդիկ, ովքեր քայլում են Իր ճանապարհներով, կատարում Նրա պատվիրանները, նույնիսկ այս հարցում: Մի հարցրեք՝ ինչու՞, մի ասեք՝ դա անիմաստ
է, մի հավատացեք,որ անհրաժեշտ չէ: Տերն է ասել այդ, պատվիրել այդ, կատարել այդ և Նա ասել է. «Որովհետև Ես ձեզ օրինակ տվեցի, որ ինչպես Ես ձեզ արեցի, այնպես էլ դուք անեք»:
Դա է «ԱՅՍՊԵՍ Է ԱՍՈՒՄ ՏԵՐԸ» Իր Խոսքում: Ամեն
Էվալդ Ֆրանկ
Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա