Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա
Պայմանը
Մկրտվող անձնավորության համար մկրտվելու հիմնական պայմանը Փրկչի նկատմամբ ունեցած անձնական հավատքն է: Իր համբարձումից անմիջապես առաջ Տերը տվեց հստակ պատվեր. «Ասաց նրանց. «Ամբողջ աշխարհը գնացեք ու Ավետարանը քարոզեք ամեն արարածի: Նա, որ հավատա ու մկրտվի, պիտի փրկվի» (Մարկ. 16:15–16): Ինչպես տեսնում ենք, նախ պետք է կատարվի ավետարանի քարոզչությունը, ոչ թե կրոնական
գործողությունը:
Հիսուս Քրիստոսով Աստծո հետ հաշտության մասին քարոզելու միջոցով մարդկանց առաջարկվում է ընդունել Աստծո փրկության պատգամը: Ինչպես գրված է. «Հավատքը լսելուց է ու լսելը՝ Աստծո Խոսքից» (Հռովմ. 10:17): Սկզբում պետք է ունկնդիրների սրտում հայտնվի Սուրբ Հոգու դրած հավատքը: Պետք է լինի ներքին «այո» Աստծո նկատմամբ և մեր սրտերի մեջ Աստծո շնորհքի ընդունումը: Անձնավորությունը նախ պետք է ունենա
փրկության փորձառությունը, որի միջոցով դառնում ենք հավատացյալ: Ըստ Հռովմ. 8:16 համարի «Նույն Ինքը Հոգին վկայություն է տալիս մեր հոգու հետ, թե մենք Աստծո որդիներն ենք»: Դա այն վստահությունն է, որ ունի յուրաքանչյուր ոք, ով արդարացված է Աստծո առաջ՝ փրկագնման կատարյալ գործին հավատալով:
Միայն սրանից հետո է գալիս հաջորդ քայլը, որը մկրտությունն է: Գործք 2:41 համարում կարդում ենք. «Նրանք, որոնք սրտանց ընդունեցին նրա խոսքերը, մկրտվեցին»: Դա կատարվեց անմիջապես այն բանից հետո, երբ Պետրոսը ներկայացրեց իր առաջին քարոզը Պենտեկոստեի օրը: Արդյունքը հրաշալի էր: Մոտ 3000 մարդ հավատաց աստվածային պատգամին, հավատաց Աստծո Խոսքին, որ քարոզվել էր իրենց և միանգամից ընդունեց մկրտությունը: Այս սուրբգրային օրինակը մնաց մինչև երրորդ դարը Քրիստոսից հետո:
Առաքյալները և Սուրբ Հոգու զորությամբ լցված ուրիշ մարդիկ դուրս
եկան քարոզելու Ավետարանը: Նրանցից մեկը Փիլիպոսն էր, ում ծառայությունը զորավոր էր և հրաշալի արթնություն բերեց Սամարիայում: Այնտեղ նույնպես մարդիկ հավատքի եկան և մկրտվեցին Տեր Հիսուսի անունով (Գործք 8:16):
Ավետարանիչը թողեց արթնությունը և Սուրբ Հոգով առաջնորդված
գնաց եթովպացու մոտ, որն այդ պահին կարդում էր Եսայի մարգարեի գրքի 53–րդ գլուխը (Գործք 8:26–39): «Փիլիպոսն էլ սկսեց խոսել և այս գրքից սկսելով՝ նրան Հիսուսի մասին ավետարանեց» (հ. 35): Քարոզչությունը հիմնված էր մարգարեական խոսքի վրա, որում կանխատեսվում էր այն փրկությունը, որն Աստված տալու էր մարդկությանը: Քարոզի ընթացքում ունկնդիրը ընդհատեց Աստծո մարդուն և ասաց. «Ահա՛ ջուր, ի՞նչն է ինձ արգելում, որ մկրտվեմ» (հ. 36): Պայմանը բավարարված էր: Փիլիպոսի վարմունքը լիովին համապատասխանում էր Աստծո Խոսքին և առաքյալների ուսմունքին և նա հարցրեց. «Եթե քո ամբողջ սրտով հավատում ես ՝ կարելի է» (հ. 37): Պատասխանը անմիջական էր. «Հավատում եմ, որ Հիսուս Քրիստոսն Աստծո Որդին է»: Ի՜նչ հրաշալի դարձ:
«Ու հրամայեց, որ կառքը կանգեցնի. երկուսն էլ՝ Փիլիպոսն ու ներքինին ջուրը իջան և նա մկրտեց նրան» (հ. 38): Հավատքը եկավ քարոզչությունից, իսկ քարոզչությունը՝ Աստծո Խոսքից: Սուրբ Հոգին գործեց ունկնդրի սրտում, և նա մկրտվելու ցանկություն հայտնեց:
Հատուկ հայտնությամբ Պետրոսը գնաց Կեսարիայում ապրող հռոմեացի հարյուրապետ Կոռնելիոսի տուն: Նրա քարոզչությունը բերեց սուրբգրային արդյունք, ինչպես սկզբում: Այդ մասին գրված է այսպես. «Երբ Պետորսը դեռ խոսում էր այս բանը, Սուրբ Հոգին իջավ բոլոր այդ Խոսքը լսողների վրա» (Գործք 10:44):
Տեսնում ենք, որ Սուրբ Հոգին գործում է այնտեղ, որտեղ քարոզվում է Խոսքը: Հավատացյալների համար անհրաժեշտ է կատարել ողջ արդարությունը և այն ամենը, ինչ պատվիրում է Տերը: Այնժամ առաքյալն ասաց.
«Մի՞թե մեկը կարող է արգելել, որ սրանք մկրտվեն ջրով, որոնք Սուրբ Հոգին ընդունեցին, ինչպես մենք»: Եվ հրամայեց նրանց, որ մկրտվեն Տիրոջ անունով» (հհ. 47–48): Ամեն ճշմարիտ սպասավոր կհետևի նույն օրինակին, և ամեն հավատացյալ պետք է փափագի մկրտվել սուրբգրային եղանակով, եթե նույնիսկ արդեն ստացել է Սուրբ Հոգին: Այն, ինչ սկսվում է Աստծո հետ, հարատև է մնում, առանց չնչին փոփոխության:
Սուրբ Գրքում ոչ մի աննշան ակնարկ չկա մանուկների մկրտության կամ մանուկների վրա ջուր սրսկելու վերաբերյալ: Նա, որ փորձում է արդարացնել Սուրբ Գրքին հակառակ այդ սովորությունը՝ վկայակոչելով Ղուկաս 18:15–17 համարները, պետք է կարդա նաև Մատթ. 19:13–15 և Մարկ. 10:13–16 համարները: Առանց որևէ կասկածի պարզ է, որ մեր Տեր Հիսուսը միայն օրհնեց իր մոտ բերված երեխաներին: Նա ձեռքը դրեց նրանց վրա և
գրկեց նրանց: Այստեղ ամենևին չի խոսվում ջրի մկրտության կամ ջուր սրսկելու մասին: Նույնիսկ այսօր հավատացյալ ծնողները իրենց երեխաներին բերում են Աստվածաշնչին հնազանդվող եկեղեցի, որպեսզի մանուկները ներկայացվեն և ընծայվեն Տիրոջը և օրհնվեն Նրա անունով: Մյուս համարը, որ սխալմամբ մեջբերվում է՝ արդարացնելու համար մանկան մկրտությունը, ոչ մի խոսք չի ասում այդ մասին: Երբ Պողոսն ու Շիղան Փիլիպեի բանտում էին, գերբնական մի բան կատարվեց: Բանտապետը սաստիկ վախեցավ, եկավ և հարցրեց Աստծո մարդկանց. «Տերե՛ր, ի՞նչ պետք է անեմ, որ փրկվեմ»: Նրանք ասացին. «Հավատա Տեր Հիսուս Քրիստոսին, և կփրկվես դու և քո ընտանիքը» (Գործք 16:30–31): Հենց հաջորդ համարում կարդում ենք մկրտության ընթացքի մասին: «Եվ Տիրոջ Խոսքը խոսեցին նրան
և բոլոր նրանց, ովքեր նրա տանն էին»:
Մենք տեսնում ենք, թե ինչքան ճշգրիտ կերպով պահեցին պատվերը՝ ըստ սկզբնական հանձնարարության: Մինչև մկրտությունը քարոզվեց Խոսքը՝ Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանը, լսողները հավատացին և նոր միայն մկրտվեցին: Բանտապետի մասին կարդում ենք. «Եվ նա գիշերվա նույն ժամին նրանց վերցրեց, վերքերը լվաց, և իսկույն մկրտվեցին ինքը և բոլոր յուրայինները» (հ. 33): Խնդրում եմ, ուշադրություն դարձրեք. նախ,
եղավ քարոզչությունը, որը լսեցին բոլորը, հավատացին և միայն դրանից հետո մկրտվեցին: Այստեղ ոչինչ չի ասվում մանուկների մասին:
Այսօր մկրտության այն եղանակը, որ սովորաբար կիրառվում է, զուրկ է աստվածաշնչային հիմքից: Դա նաև հաստատվում է եկեղեցու պատմությամբ: Սուրբ Գրքին հակառակ մկրտության այս ձևը գալիս է այն ժամանակաշրջանից, երբ բռնի կերպով քրիստոնյա էին դարձնում ողջ ազգերին: Այդպիսի դեպքերում ընտանիքի բոլոր անդամների, նաև երեխաների ճակատին կաթեցնում էին 3 կաթիլ ջուր: Հավատքը փոխարինվեց կնքահայրերով և կնքամայրերով, որոնց մասին Աստվածաշունչը բնավ չի խոսում: Մեր քննարկածից կարող ենք հասկանալ, որ անձնավորությունը պետք է Աստծո առաջ անձնական որոշում ընդունի: Տխուր է ասել, որ այսօրվա քրիստոնեական եկեղեցիների քարոզչությունը չի համապատասխանում առաքելական օրինակին, հետևաբար, Աստվածաշնչում նկարագրված արդյունքներ չի բերում:
Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա