Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա
Անհրաժեշտությունը
Նոր Կտակարանի սկզբում Հովհաննես Մկրտիչը քարոզում էր. «Ապաշխարեցեք, որովհետև երկնքի թագավորությունը մոտեցել է» (Մատթ. 3:2): Մեր Տերը միշտ հիշատակում էր Հովհաննես Մկրտչին ու իր ծառայությունը: Ղուկաս 7:29–30 համարներում Նա ասում է. «Եվ ամբողջ բազմությունը
և մաքսավորներն էլ, երբ լսեցին, Աստծուն փառաբանեցին՝ Հովհաննեսի մկրտությունով մկրտվեցին: Բայց փարիսեցիներն ու օրենսգետները անարգեցին Աստծո խորհուրդն իրենց անձերի մասին՝ նրանից չմկրտվելով»: Նույնիսկ Հիսուս Քրիստոսը գնաց Հորդանան գետի մոտ՝ Հովհաննես Մկրտչի կողմից մկրտվելու համար՝ ասելով. «Թույլ տուր հիմա, որովհետև մեզ այսպես է վայել, որ ամեն արդարությունը կատարենք» (Մատթ. 3:15):
Հենց առաջին քարոզի ժամանակ, որը Պետրոսը ներկայացրեց Պենտեկոստեի օրը, նա ասաց հարց տվող բազմությանը. «Ապաշխարեցեք ու ձեզանից ամեն մեկը թող մկրտվի Հիսուս Քրիստոսի անունով մեղքերի թողության համար և Սուրբ Հոգու պարգևը պիտի ընդունեք» (Գործք 2:38): Մկրտությունը չի թողնված անձնավորության հայեցողությանը, այլ անհրաժեշտ է հավատացյալի հնազանդությունը ցույց տալու համար: Նա, որ
գնահատում է Աստծո փրկագնման աշխատանքը և հավատքով ընդունում
է Քրիստոսին, հետևաբար ստանում արդարացում, պետք է դառնա Հիսուս Քրիստոսի հետևորդ: Պետրոս առաքյալը ցույց է տալիս մկրտության անհրաժեշտությունը Նոյյան տապանի օրինակով, ինչպես այդ մասին կարդում
ենք 1Պետր. 3:20–21 համարներում. «... երբ Աստուծոյ երկայնամտությունը սպասում էր նրանց Նոյի օրերում՝ տապանը պատրաստվելիս, որի մեջ քիչ, այսինքն ութ հոգի ջրից ազատվեցին, որ մեզ էլ այն օրինակի պես մկրտությունը հիմա փրկում է ...»: Ջրհեղեղը կործանեց բոլորին, բացի տապանում
գտնվողներից: Միայն մի քանի հոգի ուշադրություն դարձրին Նոյի քարոզչությանը: Միայն մի քանի հոգի հավատացին մարգարեի պատգամին և նրա հետ մտան տապանը: Կարող ենք հարցնել, թե ինչու է Պետրոս առաքյալն օգտագործում տապանի օրինակը հավատացյալների մկրտության մասին խոսելիս: Եթե մեկը անկեղծորեն հավատում է, նա կանի այն ամենը, ինչ Տերն ասում է և կմկրտվի Քրիստոսով: Նա մեր տապանն է, միակ ապաստանը և ապահով վայրը: Միայն Նրա մեջ կարող ենք խուսափել Աստծո վերահաս դատաստանից: Փրկությունը մեզ հասնում է Հիսուս Քրիստոսին հավատալով: Այնուհետև հավատացյալները հնազանդվում են Աստծո Խոսքին և մկրտվում Տեր Հիսուսի անունով: Եթե մեկը չի հետևում աստվածային պատվերին, նա ցուցաբերում է բացահայտ անհավատություն և անհնազանդություն Աստծո և Իր Խոսքի հանդեպ և, հետևաբար, չի մտնում Քրիստոսի մեջ, որը մեր փրկության տապանն է: Երբ մեծ ջրհեղեղը սկսվի, շատերը, ովքեր իրենք քրիստոնյա են համարում, կտեսնեն, որ իրենք մնացել են դուրսը և կկործանվեն:
Անշուշտ, մարդիկ հարցրած կլինեն ջրհեղեղից առաջ. «Ինչու՞ պետք է մտնեմ տապանը: Որտե՞ղ է ջուրը: Մենք հավատում ենք Աստծուն, դա բավարար է: Ամեն բան շարունակվում է այնպես, ինչպես կար: Մեզ պետք չէ լսել այդ քարոզչին»: Նրանք չընդունեցին, որ Նոյը մարգարե է, ով հանձնարարություն է ստացել ուղղակի Տիրոջից: Ժամանակի հետադարձ հաշվարկը գործում էր այն ժամանակ, գործում է նաև հիմա: Չնայած այս բոլոր նախազգուշացումներին, մարդիկ գնացին իրենց սեփական ճանապարհով և ուշադրություն չդարձրեցին: Հանկարծ այդ օրը եկավ, և կանխատեսված աղետը պայթեց մարդկության վրա: Հանկարծ դուռը փակվեց: Դրսում գտնվողները կործանվեցին: Այսօր էլ թվում է, թե ամեն ինչ մնացել է այնպես ինչպես կար ( 2 Պետրոս 3:4), բայց շատ մոտ ապագայում՝ Քրիստոսի վերադարձի ժամանակ, տարբերությունը կզգացվի: Աստծո ժամը հանկարծակի է վրա հասնում: Շնորհքի ժամանակը կավարտվի, և դուռը կփակվի: Ներսում գտնվողները հավիտյան ապահով կլինեն:
Այդ կապակցությամբ մենք կարող ենք միայն կրկնել այն, ինչ ասվել է հնում. «Ուստի, ինչպես ասում է Սուրբ Հոգին՝ «Այսօր եթե Նրա ձայնը լսեք, ձեր սրտերը մի՛ խստացրեք ինչպես ըմբոստության ժամանակ» (Եբր. 3:7–8): Մինչև վերջ ուժի մեջ է մնում խոստումը. «Նա, որ հավատա և մկրտվի, պիտի փրկվի» (Մարկ. 16:16): Ո՞վ է հոժար հնազանդվելու: Իսկական հավատքը երևում է Աստծո Խոսքի նկատմամբ հնազանդության մեջ: Հավատքը առանց պահանջված գործերի ինքնին մեռած է և անօգուտ: Այդպիսի դեպքում դա ընդամենը կրոնական դավանանք է, որը դեռ ոչ ոքի չի փրկել: Միայն քրիստոնեական ուսմունքները ոչնչի չեն հասցնի: Ուսմունքները պետք է լինեն սուրբգրային և կապված լինեն մարդկանց փորձառությունների հետ: Մեր կապը Աստծո հետ Խոսքի միջոցով է և այդ Խոսքը կենդանացնող Հոգով: Միայն այն ինչ գալիս է Նրանից, տանում է մեզ Նրա մոտ: Հետևաբար ջրի մկրտությունը ոչ թե «կարելի» է, այլ «պարտադիր» յուրաքանչյուր ճշմարիտ հավատացյալի համար:
Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա