Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա
Տերունական ընթրիքը
Մինչև Տերունական Ընթրիքի մասին խոսելը պետք է քննարկենք Զատկի թեման: Հին Կտակարանի բնական երևույթները Նոր Կտակարանի
գերբնական իրականությանն են միանում և հանդիսանում են դրա նախանշանները: Նույնիսկ այսօր Զատիկը հրեա ժողովրդի ամենակարևոր տոներից մեկն է: Տերն իսրայելացիներին ասաց, որ ամեն ընտանիք պետք
է գառնուկ մորթի, միսը ուտի և արյունը քսի դռան աջ և ձախ կողմերին և վերևում (Ելից 12): Շեմքին չպետք է արյուն քսեին, որպեսզի ոչ ոք դրա վրայով չքայլեր: Եբրայերեն «փեսախ» բառը նշանակում է խնայել կամ մոտով անցնել: Երբ դատաստանի հրեշտակը սպանեց եգիպտացիների բոլոր առաջնեկներին, Իսրայելի առաջնեկներին խնայեց, քանզի Տերն ասել էր.
«Արյունը ձեր տների վրա նշանի համար լինի, որպեսզի, երբ արյունը տեսնեմ, ձեր մոտով անցնեմ և հարվածը ձեզ վրա չգա՝ ձեզ կորցնելու համար,
երբ Եգիպտոսի երկիրը հարվածեմ» (Ելից 12:13):
Այդ գառնուկների արյունը թափվել էր նրանց մեղքերի թողության համար: Դա նաև նրանց ապահովության նշանն էր դատաստանի ժամանակ: Եգիպտացիների բոլոր տներում լալիս և ողբում էին, որովհետև բոլոր տներում մեռած մարդ կար, բայց իսրայելացիների տներում կատարյալ ապահովություն էր: Աստծո բարկությունը չէր կարող մտնել այնտեղ, որովհետև նրանց փոխարեն գառնուկ էր մորթվել: Նրանք կարող էին ազատ դուրս
գալ: Նույնը վերաբերում է փրկագնվածներին: Նրանց չեն դիպչի Աստծո ահավոր դատաստանները, երբ Նրա բարկությունը հասնի անհավատներին: Աստծո Գառան արյունը մեր մեղքերի քավությունն է և մեր ապահովությունը: Պողոսը գրում է եկեղեցուն. «...Որովհետև Քրիստոսը՝ մեր Զատիկը, մեզ համար զոհվեց» (Ա Կորնթ. 5:7): Նաև Եսայի մարգարեն ասում է. «...մեր խաղաղության պատիժը Նրա վրա եղավ...» (Ես. 53:5): Նրա մահով մենք հաշտվեցինք, Նրա արյունով քավություն եղավ մեր մեղքերին և ստացանք հավիտենական կյանք:
Տերը Մովսեսի միջոցով պատվիրեց, որ Զատկի այս օրը, որ ցույց էր
տալիս նաև Եգիպտոսից դուրս գալը, պետք է նշվի հատուկ ձևով: «Այն օրը ձեզ հիշատակի համար լինի և այն նշեք որպես Տիրոջ տոն. ձեր սերնդի մեջ հավիտենական կանոնով տոն պահեք այն» (Ելից12:14): 26–27 համարներում դա նորից հաստատվում է. «Եթե ձեր որդիները հարցնեն, թե ինչ եք ուզում ասել այս տոնով, պատասխանեք. «Սա Տիրոջ Զատկի զոհն է, քանզի Եգիպտոսում Իսրայելի որդիների տների մոտով անցավ , երբ եգիպտացիներին զարկեց, մեր տները խնայեց»:
Նույն ձևով, Տերունական Ընթրիքը հիշեցնում է մեր փրկագնումը: Դա նրա համար է, որպեսզի կարողանանք հաստատուն մնալ, մինչև Տերը գա (1Կորնթ. 11:26): Մի կողմից մենք նայում ենք ետ՝ հաշտության մեծ օրվան, մյուս կողմից նայում ենք առաջ՝ այն փառավոր օրվան, երբ բոլոր փրկագնվածները կհանդիպեն Փրկչին փառավոր մեծ ընթրիքի ժամանակ: Տերունական Ընթրիքը սկսելիս Նա ասաց. «... սա արեք ինձ հիշելու համար» (Ղուկաս 22:19):
Մասնակցելով Տերունական Ընթրիքին՝ հիշում ենք փրկագնման ավարտված գործը և ամեն անգամ նորից մասնակցելով, հասկանում ենք, որ փրկվեցինք, երբ Քրիստոսը՝ մեր Փրկիչը, Իր արյունը թափեց խաչի վրա:
Գառնուկը, որ մորթվում էր, որպես փոխարինող, պետք է ուտեին անխմոր հացով: Այդ մասին կարդում ենք. «Յոթ օր բաղարջ պիտի ուտեք. առաջին օրը պետք է ձեր տներից դուրս գցեք թթխմորը, քանզի առաջին օրից մինչև յոթերորդ օրը ով որ խմորված հաց ուտի, պետք է կորսվի Իսրայելի միջից» (Ելից12:15): Այս պատվերը պետք է պահվեր, և նրանք պետք է այդ անեին
ճշգրիտ ձևով:
Զատկի արարողությունը առաջին անգամ կատարվեց անմիջապես նրանց ազատագրումից և Եգիպտոսից դուրս գալուց առաջ: Տերունական Ընթրիքը առաջին անգամ կատարվեց Զատկի ժամանակ, որը Հիսուսը տոնում էր Իր աշակերտների հետ, անմիջապես Իր խաչվելուց առաջ, որով էլ
եկեղեցին փրկագնվեց: «Եվ երբ ժամը հասավ, Նա սեղան նստեց, տասներկու առաքյալներն էլ Նրա հետ: Նրանց ասաց. «Շատ ցանկացա Իմ չարչարվելուց առաջ այս Զատիկը ձեզ հետ ուտել: Որովհետև ասում եմ ձեզ, որ սրանից այլևս երբեք չեմ ուտելու մինչև որ կատարվի Աստծո արքայության մեջ» (Ղուկաս 22:14–16): 7–13 համարներում ասվում է, որ մեր Տերը ուղարկեց Պետրոսին և Հովհաննեսին՝ տալով հետևյալ պատվերը. «Գնացեք, մեզ համար Զատիկը պատրաստեցեք, որպեսզի ուտենք»: Երբ գնացին տանտիրոջ տունը, նրան ասացին. «Վարդապետը քեզ ասում է՝ «Որտե՞ղ է այն օթևանը, ուր Ես Իմ աշակերտների հետ պետք է Զատիկն ուտեմ»: Մատթ. 26:26 համարում կարդում ենք. «Եվ նրանք դեռ ուտում էին, Հիսուսը հացն առավ, ու օրհնելով կտրեց, աշակերտներին տվեց ու ասաց.
«Առեք, կերեք, այս է Իմ մարմինը»: Տերը ֆիզիկապես ներկա էր, երբ վերցրեց Իր ձեռքերի մեջ հացը և ասաց այդ խոսքերը: Իր ձեռքերում բառացիորեն Իր մարմինը չէր, այլ անխմոր հացը որը թխվել և պատրաստվել էր ըստ Զատկի համար տրված կարգադրության: Որտեղ էլ Տերունական Ընթրիքը տոնվի աստվածաշնչային ձևով, հացը պետք է թխվի առանց թթխմորի: Այդ հացը օրհնվում է աղոթքով: Հետո մանր կտորներով կտրվում է, և բոլորը մասնակցում և վերցնում են կտրված հացից: Երբ հավատացյալները ընդունում են հացը, նրանք ճանաչում և գիտակցում են, որ Քրիստոսի մարմինը ծեծվել և վիրավորվել է իրենց համար: Նրանք գիտեն, որ Նա խաչվել է իրենց համար: Նաև ընդունում են, որ իրենք գնվել են Նրա թափած արյունով: Նրանք հիմա Աստծո սեփականությունն են և կազմում են Նրա մարմինը: Պողոս առաքյալը գրում է. «Որովհետև ես Տիրոջից եմ ընդունել այն, ինչ ձեզ եմ ավանդել. որ Տեր Հիսուսն այն գիշերը, երբ մատնվեց, հացը վերցրեց և գոհանալուց հետո կտրեց ու ասաց. «Առեք, կերեք, այս է Իմ մարմինը, որ ձեզ համար է կոտրվում. (խնդրեմ,ուշադրություն դարձրեք «ձեզ համար» բառերին) այս արեք Իմ հիշատակի համար: Այդպես էլ ընթրիքն ուտելուց հետո բաժակը վերցրեց ու ասաց. «Այս բաժակը նոր ուխտն է Իմ արյունով. քանի անգամ, որ խմեք, այս արեք Իմ հիշատակի համար: Որովհետև քանի անգամ որ այս հացն ուտեք և այս բաժակը խմեք, Տիրոջ մահն եք պատմում, մինչև որ Նա գա» (Ա Կորնթ. 11:23–26): Պողոսը կարող էր ասել. «Որովհետև ես Տիրոջից ընդունեցի...»: Տերն Ինքն
էր սովորեցրել նրան, թե ինչպես պետք է կատարել Տերունական Ընթրիքը: Նա վկայակոչում է Տիրոջ Խոսքերը, երբ պատմում է Տերունական Ընթրիքի մասին, ինչպես գրված է ավետարաններում: Ղուկաս 22:20 համարում ասվում է. «Այդպես էլ ընթրիքից հետո բաժակը վերցրեց ու ասաց. «Այս բաժակը նոր ուխտ է Իմ արյունով, որ ձեզ համար թափվում է»: Գավաթի մեջ
գինի էր: Նոր ուխտի արյունը, որ պիտի թափվեր, դեռ Իր երակներում էր և չէր թափվել խաչի վրա: Ոչ էլ նշվում է, որ այդ երկու նյութերը փոխվում և դառնում են Քրիստոսի Մարմինն ու Արյունը: Ո՛չ մեր Տերը, ո՛չ էլ Իր աշակերտները արյուն չէին խմում: Փաստորեն, մեր Տերն ասաց հետևյալ խոսքերը. «Այլևս որթատունկի բերքից չեմ խմի, մինչև որ Աստծո թագավորությունը չգա»: Հացը և գինին խորհրդանշում են Քրիստոսի մարմինն ու արյունը, բայց մնում են հաց և գինի: Նա խոսում էր նոր ուխտի և Նոր Կտակարանի մասին, որը պետք է ուժի մեջ մտներ Իր մահվան պահից:
Բացի այդ, Քրիստոսը նորից չի զոհաբերվում ամեն անգամ հաղորդություն կատարելիս: Ըստ Եբր. 10:12 համարի Նա մեկ անգամ զոհաբերվեց և մշտնջենապես նստեց Աստծո աջ կողմը: Տերունական Ընթրիքին մասնակցելը հավատացյալներին տալիս է հատուկ հնարավորություն ամեն անգամ
Աստծո առաջ կանգնելիս հասկանալ, թե իրականում ինչ կատարվեց, երբ
զոհաբերվեց Քրիստոսի մարմինը և թափվեց Նրա սուրբ արյունը: Ամեն Աստծո զավակ պետք է քննի իր սիրտը մինչև Տերունական Ընթրիքին մասնակցելը: Երբ գտնում ենք մի բան, որ հաճելի չէ Աստծուն, խոստովանում
ենք և թողնում խորանի վրա՝ հավատալով, որ արյունը ամեն բան սրբացրեց: Մենք ներքին ցավով ենք զգում Տիրոջ չարչարանքները և խաչի վրա Նրա մահը, որովհետև դա մեզ համար էր: Դա խոնարհեցնում է մեզ, հենց որ մտածում ենք, թե ինչ մեծ գին է մեր փրկության համար վճարել մեր սիրելի Փրկիչը: Ըստ Սուրբ Գրքի, Նա Իր արյունով մտավ երկնային սրբարանը և այն դրեց շնորհաց աթոռին, որով էլ հավիտենական փրկություն բերեց (Եբր. 9:12): Ուխտը հաստատվեց այն պահին, երբ արյունը թափվեց խաչի վրա: Սկսվեց փրկության օրը: Կրկին մենք պետք է համեմատենք Հին և Նոր Կտակարանները: Ելից 24:6–8 համարներում գրված է Ուխտի գրքի, Ուխտի արյան մասին, որը սրսկվում էր Ուխտի ժողովրդի վրա: Հիսուսն ասաց.
«Որովհետև սա է Իմ արյունը նոր ուխտի, որ պիտի թափվի շատերի մեղքերի թողության համար» (Մատթ. 26:28): Այդ ասելով Նա նկատի ուներ Իր անբիծ, սուրբ և աստվածային արյունը, որը պետք է թափվեր, ոչ թե գինին, որ գավաթի մեջ էր: Նա հաստատեց Նոր Կտակարանը: Մենք Նոր Ուխտի ժողովուրդն ենք և ուղղակի հաղորդակցություն ունենք Նոր Ուխտի գրքի հետ: Պողոսը գրում է. «Օրհնության այն բաժակը, որ օրհնում ենք, չէ՞ որ հաղորդություն է Քրիստոսի արյան: Այն հացը, որ կտրում ենք, չէ՞ որ հաղորդություն է Քրիստոսի մարմնին: Որովհետև մենք շատերս մեկ հաց, մեկ մարմին ենք, քանի որ ամենքս այն մեկ հացից ենք ճաշակում» (Ա Կորնթ. 10:16–17): Այս երկու համարները շատ հազվադեպ են օգտագործվում, շատերը գուցե նույնիսկ չգիտեն, որ դրանք գոյություն ունեն: Բայց դրանք արտահայտում են Տերունական Ընթրիքի ամենախոր ճշմարտությունը:
Դրանք ցույց են տալիս մեզ՝ եկեղեցուն, որպես Մարմին, որպես սուրբերի կենդանի հաղորդակցություն, որոնք հավաքվում են Հիսուսի անունով: Նրանք արդյունքն են Հիսուս Քրիստոսի՝ մեր Փրկչի փրկարար գործի, ով Իր մարմնով զոհաբերվեց մեզ համար:Հացը, որ օգտագործում են Տերունական Ընթրիքի ժամանակ, մի կողմից խոսում է խաչյալ Քրիստոսի Մարմնի մասին, մյուս կողմից, վերաբերում է եկեղեցուն, որը կազմում է շատ անդամներից բաղկացած մարմնի միությունը:
Քրիստոսի Մարմինը ծեծվեց և վիրավորվեց, բայց չկոտրվեց, ինչպես
գրված է. «Որովհետև այս բաները տեղի ունեցան, որպեսզի գրվածը կատարվի՝«Նրա ոսկորը պիտի չփշրվի»: Եվ դարձյալ մեկ ուրիշ գրվածք ասում է. «Կնայեն Նրան, ում խոցեցին» (Հովհ. 19:36–37): Մենք այստեղ
գործ ունենք Քրիստոսի և Իր եկեղեցու խորհրդի հետ: Փրկագնման միջոցով եկեղեցին դարձավ Նրա մարմինը. խոսքը բոլոր նրանց մասին է, ովքեր հաշտվեցին, փրկվեցին և ստացան մեղքերի թողություն: Պողոսը գրում է.
«Ինչպես, որ մարմինը մեկ է ու շատ անդամներ ունի, և մեկ մարմնի անդամները շատ լինելով, մարմինը մեկ է, այնպես էլ Քրիստոսը» (Ա Կորնթ. 12:12): Այստեղ մեծ խորհուրդ կա: Քրիստոսը հաղորդակցվում է միայն Իր մարմնի անդամների հետ: Նրա մասին մենք կարդում ենք. «Եվ Նա է Մարմնի, այսինքն՝ Եկեղեցու գլուխը (Կողոս. 1:18):
Ինչպես մեր բնական մարմինն է մեկ միասնություն, բայց բաղկացած է շատ անդամներից, որոնք միացած են և կառավարվում են գլխի միջոցով, այնպես էլ Քրիստոսի Մարմնի բոլոր անդամները:«Որովհետև մենք ամենքս
էլ մեկ Հոգով մկրտվեցինք՝ մեկ մարմին լինելու համար, թե հրեաներ, թե հույներ, թե ազատներ, ամենքս էլ մեկ Հոգուց խմեցինք» (Ա Կորնթ. 12:13): Ուշադրության արժանի է հետևյալ փաստը. ոչ թե ջրի, այլ Հոգու միջոցով է Նա գործում բոլոր նրանց մեջ, ովքեր հավատում են Հիսուս Քրիստոսին և մկրտված են աստվածաշնչային ձևով: Հետո նրանք Հոգու միջոցով դրվում
են Քրիստոսի Մարմնի մեջ: Բոլոր փրկվածները, ովքեր այդ աստվածային միության մեջ են, կազմում են Տիրոջ Մարմինը և ճանաչում են Նրան, որպես Գլուխ և ամեն ինչում հնազանդվում են Նրան: Նրանք զգում են այն, ինչ զգում է յուրաքանչյուր անդամը, ուրախանում են ուրախացողների հետ
և տանջվում են տանջվողների հետ, որովհետև Ա Կորնթ. 12:26 համարն ասում է. «Եվ եթե մի անդամը ցավում է, բոլոր անդամներն էլ Նրա հետ ցավում են, ու եթե մի անդամը փառավորվում է, բոլոր անդամներն էլ Նրա հետ ուրախանում են»: Եթե դա ձեզ չի վերաբերում, ուրեմն մտածեք Քրիստոսի հետ ձեր հարաբերության մասին:
Այս կապակցությամբ չենք կարող քննարկել Քրիստոսի Մարմնի անդամների զանազան ծառայությունները: Բայց Պողոսն ասում է հետևյալ խոսքերը. «Բայց հիմա Աստված անդամները, նրանցից ամեն մեկը դրեց մարմնի մեջ, ինչպես կամեցավ; Եվ եթե ամբողջը մեկ անդամ լիներ, մարմինը որտե՞ղ կլիներ: Բայց հիմա անդամները շատ են, իսկ մարմինը՝ մեկ» (Ա Կորնթ. 12:18–20): 27–րդ համարում նա այդ ամենը ամփոփում է հետևյալ խոսքերով. «Արդ, դուք Քրիստոսի Մարմինն եք ու մեկ առ մեկ՝ Իր անդամները»:
Առաքյալը զգուշացնում է հավատացյալներին քննել իրենց սրտերը Տերունական Ընթրիքին մասնակցելուց առաջ. «Ուրեմն մարդ թող իր անձը
փորձի ու հետո այն հացից ուտի և այն բաժակից խմի: Որովհետև անարժանաբար ուտողն ու խմողը իր անձի համար դատապարտություն է ուտում
և խմում, որ չի որոշում Տիրոջ մարմինը (Ա Կորնթ. 11:28–29): Բոլոր նրանք, ովքեր պատկանում են Քրիստոսի Մարմնին, ընդունում են, որ Նա Իր վրա
վերցրեց մեր դատապարտությունը, մեր մեղքը, ամեն բան վերցրեց Իր վրա: Նրանք, ովքեր հավատում են այդ կատարյալ փրկությանը և մեղքերի թողությանը, նույնպես ներում են միմյանց, ինչպես Աստված ներեց Քրիստոսով: Ոչ ոք հաշվի չի առնում որևէ բան կամ հիշաչար լինում ուրիշ անդամի նկատմամբ: Մենք պետք է որոշենք Տիրոջ մարմնի իմաստը: Այս դեպքում դա վերաբերում է բոլոր անդամներին, ովքեր լիովին փրկված են, արդարացված, սրբացած և մասնիկն են Քրիստոսի կատարյալ,սուրբ Մարմնի, որն անբիծ է և անարատ: Նրանք իրար տեսնում են Քրիստոսի մեջ և Քրիստոսի միջոցով, նրանք միմյանց տեսնում են այնպես, ինչպես Աստված է տեսնում իրենց՝ անմեղ և կատարյալ: Նրանք իրար ըստ Մարմնի չեն ճանաչում, այլ Հոգով:
Ինչպես հացն է պատրաստվում առանց թթխմորի, այնպես էլ եկեղեցին պետք է զերծ լինի այն ամենից, ինչ իր մեջ պարունակում է ավանդական, ոչ սուրբգրային ուսմունք: Տեր Հիսուսն օգտագործում էր «թթխմոր» տերմինը՝ ցույց տալու համար Իր ժամանակի կրոնական առաջնորդների սխալ վարդապետությունը: Նա ասաց. «Ինչպե՞ս չեք իմանում, որ հացի համար ձեզ չասացի, որ փարիսեցիների և սադուկեցիների խմորից զգուշանաք»: Այն ժամանակ հասկացան, որ չասաց հացի խմորից զգուշանալ, այլ փարիսեցիների և սադուկեցիների ուսմունքից» (Մատթ. 16:11–12): Պողոսը նույնպես խոսում է թթխմորի մասին և այդ բառն օգտագործում հոգևոր ոլորտում: Նա գրում է Ա Կորնթ. 5:6–8 համարներում. «Չգիտե՞ք, որ մի
փոքր խմորն ամբողջ զանգվածն է խմորում: Հին խմորը դեն գցեք, որ նոր
զանգված լինեք, ինչպես որ անխմոր եք. որովհետև մեր Զատիկը՝ Քրիստոսը, մեզ համար մորթվեց: Ուստի ոչ թե հին խմորով տոն կատարենք, ոչ էլ չարության և անզգամության խմորով, այլ մաքրության և ճշմարտության անխմոր հացով»: Ամեն ոք, ով մասնակցում է Տերունական Ընթրիքին, Աստծո և մարդկանց առաջ վկայում է, որ ինքն ազատ է բոլոր այստեղ նշված բաներից և հաստատված է նոր կյանքի և ճշմարտության մեջ: Դա պետք է իրոք կատարվի, և կյանքը պետք է բերի այդ վկայության պտուղները: Միայն բառերը բավական չեն: Պետք է փորձառություն լինի: Հռովմ. 11–րդ գլխում Պողոս առաքյալը խոսում է այն մարդկանց կատարյալ արդարացման և սրբացման մասին, ովքեր պատկանում են Իր եկեղեցուն: Այդ բաները մատչելի դարձան, երբ Քրիստոսը մեռավ խաչի վրա: Առաքյալը
գրում է. «Եվ եթե երեխայրին սուրբ է, ապա զանգվածն էլ, եթե արմատը սուրբ է, ապա ճյուղերն էլ» (հ. 16): Քրիստոսը երեխայրին է, և Նրան պատկանողներն էլ նույնի մաս են կազմում: Նա առաջնեկն է, և բոլոր նրանք, ովքեր ծնվել են Աստծո նույն սերմից, կազմում են առաջնեկների խումբը: Նա նոր որթատունկն է, իսկ իսկական հավատացյալները պտղատու ճյուղերն
են, ըստ Հովհ. 15–րդ գլխի: Ինչպես բնության մեջ ճյուղերը կյանք են ստանում այն հյութի միջոցով, որը արմատներից գալիս է դեպի որթատունկ, բայց հետո բերում են որթատունկի պտուղը, այնպես էլ բոլոր նրանք, ովքեր ծնված են Աստծուց: Նրանք չեն միանում ինչ–որ բանի, այլ դրա արդյունքն են և կրում են Աստծո կյանքը իրենց մեջ, ուստի և հաղորդ են լինում աստվածային բնությանը: Այդ կապակցությամբ Պետրոսը գրում է. «Եվ այդ բանի համար ամեն ջանք դնելով ձեր հավատքի վրա ավելացրեք առաքինություն, առաքինության վրա՝ գիտություն, և գիտության վրա՝ ժուժկալություն, ժուժկալության վրա՝ համբերություն, համբերության վրա՝ աստվածապաշտություն, աստվածապաշտության վրա՝ եղբայրասիրություն, եղբայրասիրության վրա՝ սեր» (Բ Պետր. 1:5–7): Այստեղ գործ չունենք միայն վարդապետության կամ գիտության հետ, այլ դա փրկագնման գործի աստվածային արդյունքը և պտուղն է ճշմարիտ հավատացյալի մեջ: Պահանջը հետևյալն է. «Այլ դուք էլ ձեր ամբողջ վարմունքի մեջ ձեզ կանչող Սուրբի պես սուրբ եղեք: Քանի որ գրված է՝«Սուրբ եղեք, որովհետև Ես սուրբ եմ»: Եվ եթե Հայր եք կոչում նրան, որ առանց աչառության դատաստան է անում ամեն մեկի գործի համեմատ, ապա ձեր պանդխտության ժամանակը երկյուղով անցկացրեք» (Ա Պետր. 1:15–17):
Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա