Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա
Առաքյալների վարդապետությունը
Այժմ պետք է տեսնենք , թե ինչպես էին կատարում մկրտությունը առաջին եկեղեցում: Պետրոսը նրանցից էր, ովքեր լսեցին, երբ Տերը տվեց մեծ հանձնարարությունը, որի մասին գրված է Մատթ. 28–րդ գլխում: Պետրոսը
նա էր, ում Հիսուսը տվեց Թագավորության բանալիները, ինչը նշանակում
է, որ նա մուտք ունի այն ամենի մեջ, ինչ պատկանում է Աստծո Թագավորությանը: Մինչև Սուրբ Հոգու գալուստը նա կանգնեց 120 հավատացյալների մեջտեղում և սկսեց այդ իրադարձությունները դասավորել ըստ Սուրբ
Գրքի (Գործք 1:15): Պենտեկոստեի օրը՝ Սուրբ Հոգով լցվելուց անմիջապես հետո նա քարոզեց հավաքված բազմությանը. «Երբ այս լսեցին, իրենց սրտում զղջացին և Պետրոսին ու մյուս առաքյալներին ասացին. «Ի՞նչ անենք, եղբայր մարդիկ» (Գործք2:37): Որտեղ էլ այսօր քարոզվի նույն Ավետարանը և նույն Քրիստոսը, սրտերը կզղջան, կտրվի նույն հարցը և միևնույն պատասխանը. «Պետրոսն էլ նրանց ասաց. «Ապաշխարեցեք և ձեզանից ամեն մեկը թող Հիսուս Քրիստոսի անունով մկրտվի՝ մեղքերի թողության համար» (հ 38): Սա առաջին առիթն էր, երբ գործի մեջ դրվեց մեծագույն հանձնարարությունը: Հավատացյալները մկրտվեցին ըստ Մատթ. 28:19 համարի, այն անունով, որի մասին Տերը խոսեց:
Յուրաքանչյուր մարդ գիտի անվան և կոչման միջև եղած տարբերությունը: Այն փաստարկը, որ Հիսուսի խոսքերը ավելի կարևոր և ծանրակշիռ
են, քան առաքյալների խոսքերը, չի համոզի աստվածավախ անձնավորությանը: Յուրաքանչյուր վերստին ծնված անձնավորություն կհավատա, որ ողջ Սուրբ Գիրքը ներշնչված է Աստծուց և լիովին ճշմարիտ է: Եթե ինչ–որ մեկը հակասություն է գտնում Աստծո Խոսքի մեջ, նա պետք է ավելի շուտ հավատա, որ հակասությունը իր գլխում է, ոչ թե Աստծո Խոսքում: Մենք
փափագում ենք տեսնել թե ինչպես է Հոգին առաջնորդում առաքյալներին մեծ հանձնարարությունը իրագործելիս:
Նախապես արդեն նշել ենք, որ սամարացիները հավատացին և մկրտվեցին: Այդ արթնության մասին լուրը հասավ Երուսաղեմ: Այդ մասին մենք կարդում ենք. «Երբ Երուսաղեմում գտնվող առաքյալները լսեցին, որ Սամարիան ընդունել է Աստծո Խոսքը, Պետրոսին ու Հովհաննեսին ուղարկեցին նրանց մոտ: Սրանք իջան ու նրանց համար աղոթեցին, որպեսզի Սուրբ Հոգին ընդունեն: Որովհետև նրանցից ոչ մեկի վրա դեռ չէր իջել. միայն Տեր Հիսուսի Անունով էին մկրտված» ( Գործք 8:14–16): Շեշտը դրվում է այն
փաստի վրա, որ նրանք մկրտվեցին Տեր Հիսուսի Անունով: Դա շա՞տ տարօրինակ է: Թերևս՝ ոչ: Կոռնելիոսի տանը Պետրոսը պատվիրեց, որ հավատացյալները մկրտվեն Տիրոջ անունով (Գործք 10:48): Մենք տեսնում ենք, որ ողջ Նոր Կտակարանում շարունակ ուսուցանվում է ջրի մկրտության մասին : Ոչ մի աստվածաբան չի կարող ժխտել այդ, որովհետև Աստծո Խոսքն ինքը վկայում է այդ մասին: Պողոսը նույնիսկ ասում է. «Բայց եթե մենք էլ կամ երկնքից մի հրեշտակ նրանից տարբեր բան ավետարանի, քան մենք ձեզ ավետարանեցինք, նզովված լինի» (Գաղատ. 1:8):
Բոլորը նկատած կլինեն, որ մկրտությունը կատարվել է Հիսուս Քրիստոսի Անունով: Առաքյալները ճիշտ էին հասկացել այն, ինչ ասել և պատվիրել
էր Տերը: Նրանք ամեն բան կատարեցին ճիշտ այնպես, ինչպես պատվիրել
էր Տերը: Այդ հանձնարարությունը պետք է կարդալ դանդաղ, ուշադիր և աղոթքով. «Ուրեմն գնացեք, բոլոր ազգերին աշակերտ դարձրեք՝ նրանց մկրտելով Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու անունով»: Արդ, Հայրը անուն չէ, ոչ էլ Որդին կամ Սուրբ Հոգին է անուն: Դրանք նկարագրում են նույն Աստծո հայտնության տարբեր ձևերը: Առաքյալները սովորեցին հենց Տիրոջից, նրա հարությունից հետո 40 օրերի ընթացքում: Նա խոսեց Աստծո Թագավորությանը վերաբերող բոլոր բաների մասին, իսկ մկրտությունն, անշուշտ, գլխավոր ուսմունքներից մեկն է: Նրանք ճանաչեցին այն Անունը, որով Աստված հայտնվեց որպես Հայր, Որդի և Սուրբ Հոգի: Դա է այն Անունը, որով մկրտվում են ճշմարիտ հավատացյալները: Նրանք ճշտությամբ կատարեցին այն, ինչ հանձնարարված էր իրենց: Գոնե նրանք կարողացան տարբեր դրսևորումների հետ կապված կոչումները տարբերել մեր փրկության համար տրված Անունից:
Այժմ դառնանք Պողոսին, ում Տերը Հիսուս Քրիստոսի անմիջական հայտնությամբ ընտրեց որպես առանձնահատուկ անոթի: Ինչպե՞ս էր նա մկրտում: Երբ նա եկավ Եփեսոս, նա գտավ 12 աշակերտների, որոնք գիտեին միայն Հովհաննեսի մկրտության մասին: Հետո նրանց հայտնեց փրկության ծրագիրը և անմիջապես եղավ աստվածաշնչային արդյունքը. «Եվ
երբ լսեցին, Տեր Հիսուսի Անունով մկրտվեցին» ( Գործք 19:5):
Ամեն բան պետք է հաստատվի ամենաքիչը 2 կամ 3 վկաներով: Մենք քննարկեցինք այն, ինչ կատարվեց Երուսաղեմում, Սամարիայում, Կոռնելիոսի տանը և Եփեսոսում. մենք հասկանում ենք, որ, անկախ նրանից, թե հրեաներ են, սամարացիներ կամ հեթանոսներ, քարոզում են Պետրոսը, Փիլիպոսը կամ Պողոսը, ամեն տեղ մկրտությունը կատարվում է Տեր Հիսուսի Անունով: Ինչպես արդեն նշեցինք, Սուրբ գրքում հակասություններ լինել չեն կարող: Աստծո Հոգին երբեք երկու կամ երեք տարբեր հայտնություններ չի տալիս նույն թեմայի վերաբերյալ: Այդ առաջին սերնդի մեջ Աստված ընտրեց Իրեն պատկանող մարդկանց: Լիներ դա Պետրոսը, Պողոսը, թե ուրիշ մարդիկ, նրանք քարոզում էին նույն Ավետարանը և մկրտում նույն ձևով: Դա կատարվում էր սուրբգրային բոլոր համարների հետ կատարյալ ներդաշնակության մեջ: Ո՞վ կհամարձակվի ենթադրել, որ այն մարդիկ, ովքեր քայլել են Հիսուսի և Պողոսի հետ, ովքեր հանդիպել են Տիրոջը պայծառ փայլուն լույսի մեջ, սխալ էին հասկանում Տիրոջ ասածը և մկրտում էին սխալ ձևով՝ դրանով հերձվածողություն առաջացնելով հենց նոր ստեղծված Նոր Կտակարանի եկեղեցու մեջ: Նույնիսկ այդպիսի միտքը
միայն հայհոյություն է: Նորից լսենք Պողոսին, որը գրում է հռոմեացիներին. «Կամ չգիտե՞ք, թե մեզանից քանիսը, որ Հիսուս Քրիստոսով մկրտվեցինք,Նրա մահվանը մկրտվեցինք» (Հռոմ. 6:3): Նա այստեղ իրեն դասում է այն մարդկանց շարքին, ովքեր մկրտվել են Տեր Հիսուս Քրիստոսի Անունով: Ինչպե՞ս եք դուք մկրտվել: Սուրբ Գրքում չկա մի դեպք, որտեղ որևէ մեկը մկրտված լինի եռամիասնական ֆորմուլայով՝ օգտագործելով Հայր, Որդի և Սուրբ Հոգի կոչումները: Այս փաստին պետք է շատ լրջորեն վերաբերվել: Բոլոր նրանք, ովքեր կանչված էին ծառայության և լցված էին Սուրբ Հոգով, ունեին նույն հասկացողությունը, նույն վարդապետությունը, նույն հավատքը, նույն մկրտությունը և այլն: Բոլորը կատարյալ ներդաշնակության մեջ էին Տիրոջ, Նրա Խոսքի և միմյանց հետ: Մկրտելիս ոչ ոք չէր մեջբերում Մատթ. 28–րդ գլխում գրվածը: Մենք գիտենք, որ դա ասվել է ոչ թե հոգնակի, այլ եզակի թվով. «. . մկրտելով նրանց Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու անունով»: (անունով, ոչ թե անուններով) Մեր Տերը չասաց Հոր Անունով, Որդու Անունով, Սուրբ Հոգու Անունով: Անունը հիշատակվում է միայն մեկ անգամ և եզակի թվով: Նրանք հավատում էին, որ Աստված հայտնվեց, որպես Հայր, Որդի և Սուրբ Հոգի: Եվ նրանք ճանաչում էին այն Անունը, որ կապված է երեք հայտնությունների հետ: Նրանք ապրում էին Աստծո հետ կատարյալ հաղորդակցության մեջ: Նրանք աստվածաբանական ազդեցության տակ չէին, ոչ էլ տալիս էին իրենց սեփական մեկնաբանությունը, այլ ունեին աստվածային հայտնությունը:
Եթե ինչ–որ մեկը վերցնի Մատթ. 28–րդ գլխում գրվածի տառը առանց հայտնության, ապա 19 համարը պարզապես կկրկնվի, առանց հասկանալու, թե որն է այդ հանձնարարության իմաստը: Մատթ. 28–րդ և Մարկ. 16–րդ գլուխները խոսում են Տիրոջ վերջին և մեծ հանձնարարության մասին, որոնց իրագործումը տեսնում ենք «Գործք Առաքելոց» գրքում: Դա հավիտենապես ճշմարիտ չափանիշն է և միակ սուրբգրային նմուշը, քանի դեռ
գոյություն ունի կենդանի Աստծո եկեղեցին: Օրինակ, եթե ուսուցիչը խնդիր առաջարկեր աշակերտներին, նա անշուշտ կսպասեր պատասխանին, արդյունքին, ոչ թե մաթեմատիկական խնդրի կրկնությանը: Եթե ուսուցիչն ասի. «Ինչի՞ է հավասար 3x3» և պատասխանը լինի «3x3=3x3», բոլորս կիմանանք, որ ինչ–որ բան սխալ է, քանի որ պատասխանը չտրվեց: Ինչ վերաբերում է մկրտությանը, նույնիսկ ուսուցիչներն են կրկնում խնդիրը և պատասխանը չեն տալիս: Փոխանակ կատարեն Տիրոջ ասածը, նրանք մեխանիկորեն կրկնում են Նրա ասածը:
Միայն այն ժամանակ, երբ գործենք այնպես, ինչպես առաքյալներն են
գործել, համոզված կլինենք, որ նույն Տերը մեզ կանչել է քարոզելու նույն Ավետարանը:
Վաղ եկեղեցու առաքյալները և վարդապետները հասկացել էին հանձնարարությունը և կատարեցին այն ըստ Հիսուս Քրիստոսի կատարյալ հայտնության: Փառք Աստծուն, որ մենք ունենք գրավոր վկայությունը: Մեզ պետք է միայն նույն Սուրբ Հոգու լույսը, որ կարողանանք տեսնել այնպես, ինչպես առաքյալներն էին տեսնում, սովորեցնել այնպես, ինչպես նրանք
էին սովորեցնում և մկրտել այնպես, ինչպես նրանք էին մկրտում: Սուրբ Գրքում հստակ է ընդգծված այդ մեկնաբանությունը: Ամեն ոք պետք է լրջորեն վերաբերվի դրան: Հաճախ երկու բաներ կարող են նման լինել իրար, բայց նույնը չեն: Կարող է թվալ, որ նրանք մոտ են իրար, բայց միաժամանակ կարող են իրարից այնքան հեռու լինել, որքան երկինքն է երկրից հեռու: Մենք չպետք է ուրանանք Տիրոջ անունը: Ֆիլադելֆիայի եկեղեցուն ասվել է.
«Որովհետև քիչ զորություն ունես, բայց Իմ Խոսքը պահեցիր և Իմ Անունը չուրացար»: (Հայտն. 3:8) Իսկ ի՞նչ ասենք այն հավատացյալների մասին, ովքեր այնքան գեղեցիկ երգում են Հիսուսի Անվան մասին, օգտագործում
են այդ Անունը իրենց աղոթքներում, այնքան զորավոր կերպով քարոզում
են այդ Անվան մասին, բայց երբ խոսքը վերաբերում է վճռական որոշում ընդունելուն, նրանք ուրանում են այդ Անունը և չեն ուզում մկրտությամբ միանալ այդ Անվանը: Առողջ բանականությունը մեզ այդպիսի դեպքում կասի, որ ինչ–որ բան ինչ–որ տեղ այնպես չէ:
Իսկ ի՞նչ կասեք այն մեծ ավետարանիչների մասին, ովքեր օգտագործում են Հիսուսի Անունը դևեր հանելու, հիվանդների համար աղոթելու, այդ հզոր Անունով հրաշքներ գործելու համար, բայց երբ խոսքը վերաբերում է մկրտելուն այն Անունով, որը նրանք այնքան շատ են օգտագործում, նրանք մերժում են և պայքարում դրա դեմ: Նրանք շրթունքներով վկայում
են, թե որքան հրաշալի է Հիսուսի Անունը, բայց իրականում չեն ճանաչում այդ Անունը և պատրաստ չեն նախատինք կրելու այդ Անվան համար: Այդպիսի մարդկանց մասին Տերն արդեն խոսել է Մատթ. 7:22–23 համարներում. «Այն օրը շատերն Ինձ կասեն. «Տեր, Տեր, չէ՞ որ Քո Անունով մարգարեացանք, ու Քո Անունով դևեր հանեցինք, Քո Անունով շատ հրաշքներ գործեցինք»: Ես էլ այն ժամանակ նրանց հստակ կասեմ. «Ձեզ երբեք չեմ ճանաչել. Ինձանից հեռացեք, ով անօրենություն գործողներ»:
Այս համարը խոսում է ողջ Ավետարանին հավատացող քրիստոնյաների մասին: Մի կողմից նրանք մասնակցում են եկեղեցուն խոստացված և տրված օրհնություններին, մյուս կողմից մնում են ոչ սուրբգրային և ավանդական ուսուցման մեջ: Նրանք պատրաստ չեն ընդունելու սուրբգրային խրատը: Չէ՞ որ բոլորս պետք է հոժար լինենք ընդունելու այն, ինչ ասում է Աստվածաշունչը: Բայց քաջություն է պետք կառչելու համար Աստծո Խոսքից և մերժելու ավանդական, դենոմինացիոն և ոչ սուրբգրային մկրտությունը:
Մենք պետք է մկրտությամբ նույնանանք Քրիստոսի մահվան հետ, եթե ուզում ենք նույնանալ Նրա հետ նոր կյանքի հարությամբ (Հռովմ. 6:3):
Միսսիոներ՝ Էվալդ Ֆրանկ
Մկրտություն
Ոտնլվա