Մեղքերի թողություն
Երբ Տերն այսօր խոսում է մեկի միջոցով, նույն բաներն է ասում, ինչ ասել
է երկու հազար տարի առաջ: Ղուկ. 24:47 համարում Քրիստոսի վերաբերյալ
գրված է. «Եվ Նրա անունով, Երուսաղեմից սկսած, բոլոր ազգերի մեջ ապաշխարություն ու մեղքերի թողություն քարոզվեր»: Մեղքերի թողությունը կապված չէ որևէ պաշտոնի հետ, այլ միայն խաչյալ Հիսուս Քրիստոսի: Միայն քարոզի ժամանակ է, որ Սուրբ Հոգին ունկնդիրների մեջ կարող է առաջացնել անհրաժեշտ զղջում, տալ հստակություն դարձի գալու համար և միայն այդ կերպ մեղքերի թողություն կշնորհվի նրանց: Դա անձնական փորձառություն է, ոչ թե պաշտոն ունեցող մարդու գործողություն:
Հռոմ.10–րդ գլխում Պողոսը բացատրում է, որ աստվածաշնչյան հավատքը գալիս է լսելուց, իսկ լսելը՝ Աստծո Խոսքից: Դրա համար կարևոր է, որ չքարոզվի ինչ պատահի, այլ քարոզի միջուկը կազմեն Քրիստոսը և Նրա Ավետարանը՝ Իր կատարած փրկագնման գործի հետ միասին:
Իսկապես մեզ մտածելու տեղիք պիտի տար, երբ տեսնում ենք, որ մի կողմից մարդկանց թողնում են իրենց մեղքերը ողջ կյանքի ընթացքում և նրանք ներվում են, մյուս կողմից սովորեցնում են, որ մեղքերի քավություն համար պատիժ պետք է կրել: Աստծո Խոսքը հակառակն է հաստատում.
«Որովհետև մեկ զոհով սրբվողներին հավիտյան կատարյալ դարձրեց»
(Եբր.10:14): Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանը բարի լուր է, փրկության պատգամ: Եսայի մարգարեն մարգարեացել է՝ ասելով. «Ասե’ք թուլասիրտներին. ‘’Ուժովցեք, մի վախենաք, ահա ձեր Աստվածը գալիս է... և Նա ձեզ փրկե- լու է» (Ես.35:4): Պողոս առաքյալը դա հաստատում է այս խոսքերով.
«Որովհետև Աստծո շնորհքը երևաց, որ փրկարար է ամեն մարդկանց համար» (Տիտ.2:11): Եսային աղաղակում է. «Բայց Նա մեր մեղքերի համար վիրավորվեց և մեր անօրենությունների համար հարվածվեց, մեր խաղաղության պատիժը նրա վրա եղավ և Նրա վերքերով մենք բժշկվեցինք» (Ես.53:5):
Նա, ով Տիրոջն ընդունել է որպես Փրկչի, չի կարող այլևս պատժվել, որովհետև Նա է Իր վրա վերցրել մեր պատիժը: Նա, ով հավատում է դրան, ստանում է մեղքերի թողություն և խաղաղություն Աստծո հետ: Պողոսը
գրում է. «Արդ մենք, հավատով արդարացած լինելով, Աստծո հետ խաղաղություն ունենք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի միջոցով: Նրա միջոցով հավատով ընդունել ենք այս շնորհքի մեջ մտնելն էլ, որի մեջ կանգնած ենք...» (Հռոմ.5:1,2):
Ավելի ուշ առաքյալը գրում է Քրիստոսի վերաբերյալ. «Որով փրկություն ունենք Նրա արյունով՝ մեղքերի թողություն Իր շնորհքի մեծության չափով» (Եփես. 1:7): Ամեն մարդ կարող է մեզ հետ կարդալ Կողոս.1:14 համարը, որտեղ տեսնում ենք, որ փրկագնման գործն ամբողջությամբ կապված է Իր՝ Փրկչի հետ: Հռոմ.1:16 համարում Պողոսն ասում է. «Որովհետև ես Քրիստոսի Ավետարանը ամոթ չեմ համարում, քանի որ Աստծո զորությունն է՝ փրկելու համար ամեն հավատացողի»: Երբեք ավելորդ չէ շեշտել, որ այդ հավատքը կապված է միայն Աստծո Խոսքի հետ: Ամեն մարդ կարող է սովորեցնել այն, ինչ իրեն հաճելի է և շարունակել վկայակոչել Քրիստոսին: Հավատքը պետք է համապատասխան լինի Սուրբ Գրքի հետ:
Սուրբ Գրքում չկան դատարկ խոստումներ անորոշ ժամանակի համար, այլ ինչ Տերն Ինքն է ասել, կատարվում է. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. Իմ Խոսքը լսողը և Ինձ ուղարկողին հավատացողը հավիտենական կյանք ունի և չի դատապարտվի, այլ մահից դեպի կյանք է անցել» (Հովհ.5:24):
Ինչպե՞ս կարող է մեղքերի թողությունը, որն Աստծո շնորհքի պարգևն է, կախված լինել եկեղեցական գործողությունից: Դա կախված է միայն մարդու հավատքից, որը լսում է Ավետարանը և ընդունում է այն: Գրված է. «Արդ, ուրեմն, ինչպես որ մեկի հանցանքով բոլոր մարդկանց վրա դատապարտություն եկավ, այնպես էլ մեկի արդարությամբ բոլոր մարդկանց վրա կյանքի արդարություն է գալիս» (Հռոմ.5:18):
Ուրեմն որտե՞ղ կարող են դեռ տեղ ունենալ բարի գործերը, որոնք մարդուն մղում են վաստակելու իր փրկությունը: Նա, որ բարեսիրտ է և կարող
է բարին գործել, կգործի: Բայց ոչ ոք չի կարող դրանով վաստակել իր փրկությունը: Երբ մեր Տերն աղաղակեց խաչի վրա՝ «Ամեն բան կատարվեց» և մահացավ, մեր փրկությունը մեկընդմիշտ կատարվեց: Պողոսը շարունակում է Հռոմ. 5–րդ գլխում. «Որովհետև ինչպես որ մեկ մարդու անհնազանդությամբ շատերը մեղավոր եղան, այնպես էլ մեկի հնազանդությամբ շատերը արդար կլինեն» (հ.19):
Որքան որ հաստատ է, որ Ադամով նետվեցինք կորստի, մահվան մեջ, բաժանվեցինք Աստծուց, նույնքան հաստատ է, որ Քրիստոսով փրկված
ենք կորստից, մահից անցել ենք հավիտենական կյանքին և հաշտվել Աստծո հետ: Աստված Ինքն է հատուցել վնասները: Պետրոսը հակիրճ կերպով վկայում է. «Եվ էլ ուրիշ ոչ մեկով փրկություն չկա, որովհետև երկնքի ներքո մարդկանց տրված ուրիշ անուն էլ չկա, որով հնարավոր լինի մեզ փրկվել» (Գործք 4:12): Այլևս կարիք չկա այս պարզ և հստակ իրականությանը որևէ բան ավելացնել:
Անարդար կլիներ, եթե Աստված թույլ տար, որ մեր հավիտենական փրկությունը կախված լիներ ուրիշ մարդկանց բարեհաճությունից: Աստծո կողմից իշխանություն ստացած պատգամաբերի պարզ առաջադրանքը սա է՝ քարոզի մեջ ունկնդիրներին ցույց տալ, որ ըստ Սուրբ Գրքի, Գողգոթայում մեծ հաշտություն է կայացել Աստծո և մարդկանց միջև:
Սրա հետ կապված քարոզի ժամանակ կարելի է աստվածային իշխանությամբ հայտարարել ունկնդիրներին. «Հավատացեք, որ ձեր մեղքերը ներված են, հավատացեք, որ ձեր պարտքերը մարված են, հավատացեք, որ ձեր պատիժը կրել է Նա»: Նա, ում Աստծո Հոգին Աստծո Խոսքի հիման
վրա լուսաբանել է այդ աստվածային իրականությունը, հավիտյան ներված
է և կարող է քայլել ազատությամբ: Անշուշտ, ամեն մարդ ինքը պետք է ընդունի այդ իրականությունը և անձամբ ստանա փրկության վստահությունը: